Historia fasad wentylowanych

Jaka jest historia fasad wentylowanych?

Początek systemów wentylowanych miał miejsce kilka wieków temu w Norwegii, dlatego sama koncepcja fasad wentylowanych nie jest nowym zjawiskiem. Rozwiązanie to nie było następstwem wielkiego przełomu naukowego, ale stopniowego i bardzo intuicyjnego procesu.

Pierwotnie, ze względu na zastosowanie w budowie stodół, nazywano ten system techniką stodołową z otwartymi spoinami. W górnej oraz dolnej części okładziny drewnianej znajdowały się otwory umożliwiające odprowadzanie wody, a także odparowanie wilgoci.

Badania naukowe poświęcone poświęcone podstawowym zasadom zastosowania fasad wentylowanych rozpoczęły się dopiero w latach 40 XX w. Szybko stwierdzono, że fasady wentylowane znacznie przewyższały technologicznie wszystkie elewacje stosowane ówcześnie, co jest również prawdą w obecnych czasach. Na etapie wczesnych badań uznano, że wystawianie ceglanych lub betonowych ścian na działanie ulewnych deszczów jest mało rozsądne, ponieważ porowata struktura materiałów działa jak bibuła wchłaniająca wodę.

Jednym z pierwszych, dużych budynków wykorzystujących nowoczesną technikę okładzin przeciwdeszczowych był budynek firmy Alcoa w Pittsburghu, zaprojektowany przez biuro architektoniczne Harrison + Abramovitz. Ten 30-piętrowy budynek, obłożony wielkimi, wklęsłymi płytami powstał w 1952 r. Wgłębienia zapewniały wysoką odporność na przenikanie wody, a dzięki szczelinie wentylacyjnej znajdującej się pomiędzy okładziną a ścianą główną została zapewniona wentylacja, pozwalająca na osuszenie zgromadzonej wilgoci.

 

slide 05 1024x347 - Historia fasad wentylowanych

 

Pod koniec lat 50. XX w. British Research Station i inne organizacje zaczęły podkreślać korzyści płynące z zastosowania szczeliny wentylacyjnej za zewnętrzną powierzchnią ściany. Na początku lat 60. XX w. Norweski Instytut Badań Budowlanych opublikował pomysł pozwalający zmniejszyć różnicę pomiędzy ciśnieniem powietrza wewnątrz szczeliny wentylacyjnej i ciśnieniem powietrza na zewnątrz. Stwierdzono, że okładziny przeciwdeszczowe zapobiegają zbytniemu zawilgoceniu ściany właściwej. Pierwszymi terminami określającymi nowy system wentylacyjny, wprowadzonymi w 1963 r. przez Kanadyjską Krajową Radę Naukową roku były „zasada okładzin przeciwdeszczowych” lub „okładziny przeciwdeszczowe otwarte”.

Badania kontynuowane w latach 60. i 70. XX w. Większość usprawnień opracowano w Kanadzie i Europie. Do lat 80. XX w. zasady działania okładzin przeciwdeszczowych zostały dogłębnie przeanalizowane. Obecnie wspomniana technika budowlana może być odpowiedzią na potencjalne problemy związane z globalnym ociepleniem.

 

Poznaj materiał EQUITONE >>